HOE VER GAAN POLITICI VOOR MEDIA-AANDACHT EN FOTO ?
Politici in de schijnwerper, of hoe ver ga je voor een foto?
Ook in Oosterzele werd de sneeuwruimer plots een politiek decorstuk. Onze burgemeester trok zijn beste winterjas aan en nam plaats naast de chauffeur van de strooidienst. Alleen… waar Ninove koos voor werkplunje, koos Oosterzele niet voor een fluorescerend hesje, geen gemeentelijk logo....
Neen, voor alle duidelijkheid: het was geen winterjas uit de solidariteitsactie van de politieke tegenstrevers ZorgSaam.
Maar goed, we dwalen af.
De kernvraag blijft: hoe ver gaan politici om sympathie weg te kapen bij hun (kies)publiek?
We hebben intussen een rijke traditie opgebouwd. We herinneren ons een eerste minister die in de VS op een stalen stier kroop en plechtig “Let the beast go” declameerde. We zagen ministers die een flinterdun haarnetje droegen bij een bezoek aan een zuivelfabriek alsof ze uit een medisch labo kwamen – hygiënisch verantwoord, maar mediageniek boven alles.
En wie kan die ene Vlaamse minister van Onderwijs vergeten die het nodig vond om in zijn onderbroek voor de klas te verschijnen, mét draaiende camera’s? Toegegeven: het ging over thuisonderwijs voor zieke kinderen, Bednet genaamd. Maar toch… het beeld blijft hangen.
Conclusie? In ons landje is het blijkbaar perfect normaal dat politici alles uit de kast halen – soms letterlijk – om maar te tonen dat ze “dicht bij de mensen” staan. Of dat nu in een sneeuwruimer is, op een stier, met een haarnetje of in ondergoed: niets is te gek, zolang de camera maar klikt.
En zo leren we weer iets bij: politiek engagement kan vele vormen aannemen. Werkkledij is optioneel. De foto is verplicht.
Reacties