BALEGEM OOIT HET BEKENDSTE DUIVENDORP IN VLAANDEREN : DUIVEN WAREN BELANGRIJKER DAN HET WEERBERICHT

Bij ons in Balegem

toen duiven nog belangrijker waren dan het weerbericht

Deze tekst is gebaseerd op de info van Prof. Georges Henry Van Cauwenberghe Balegemnaar

Kunstwerk (Roger Bockstaele Landskouter)Balegemse duif aan de rotonde in  Balegem 

Ooit was Balegem een duivendorp van formaat. Zo’n dorp waar men in de herberg niet alleen pinten tapte, maar ook wereldrecords berekende. In een achterkamertje – absolute stilte verplicht – werd de snelheid van duiven uitgerekend met coördinaten, afstanden en vermoedelijk ook wat hogere wiskunde. Wie de deur ongevraagd opende? Die werd verbaal neergebliksemd nog vóór de duiven thuis waren.

Vandaag gaat dat allemaal elektronisch. Toen? Met potlood, papier, zweetdruppels en veel concentratie. En uiteraard: Van de winnaar: tournée générale!
Van de verliezer: “ne flitter aup zen zatte totel” – met alle huiselijke gevolgen van dien.

 

Duivenmelken: sport, wetenschap én gokspel

Duivenwedstrijden waren geen vrijblijvende hobby. Er werd gegokt, gepoeld en gewonnen. Prijzen varieerden van bekers en diploma’s tot radio’s, televisies, slaapkamers en schouwgarnituren.
Niet toevallig stonden die laatste vaak strategisch opgesteld in de woonkamer, mogelijk om de echtgenotes mild te stemmen. In menig Balegems huishouden tikte een pendule of Westminsterklok, gewonnen door een duif die sneller was dan haar concurrenten. Aanraken? Absoluut verboden. Dat was heilig erfgoed.

 

Er zijn nog weinig Balegemse duivenmelkers 

Het lossen: van handwerk tot hightech

Vroeger werden de duiven één voor één gelost, met militaire precisie. Vandaag gebeurt dat automatisch. Maar de spanning blijft: komen ze allemaal terug?
Roofvogels (sperwers, haviken, slechtvalken) zijn namelijk ook grote duivenfans, zij het met een ander menu.

Het vallen: religie, ritueel en zenuwinzinking

Zaterdagavondmis of vroegmis: duivenmelkers zaten er trouw. Kerkelijke plichten voldaan, zenuwen gespaard. En dan… het magische moment: het vallen.

De duiven cirkelen. Nog eens cirkelen. Landen. Vliegen weer op.
Een man in blauwe kiel ijsbeert nerveus met een kroes zaad: “Kom… kom… kom!”

Iedereen houdt de adem in. Tot eindelijk: plons, de eerste duif binnen. Ring erin. Klok dicht. De wereld draait weer verder; behalve die van de duivenmelker.

 

Balegemse Duivenmarkt: traditie met vleugels

De aanleiding voor deze herinnering is de Balegemse Duivenmarkt, een traditie die al meer dan 30 jaar standhoudt. In 2011 werd dat zelfs gevierd met een academische zitting. Niet elk dorp kan dat zeggen. Balegem wel.

 

Duivensport is immaterieel erfgoed

Duivenmelken is meer dan een hobby: het is immaterieel cultureel erfgoed.
Kweken, trainen, verzorgen, hopen, vloeken… de knepen van het vak werden van generatie op generatie doorgegeven.

Van lokale wedstrijden tot internationale toppers — met Barcelona als heilige graal. Meer dan 1.000 km vliegen. Voor een duif. En voor de melker: een week stress.

Alsof dat nog niet straf genoeg is, leverde Balegem ook twee internationaal erkende professoren in vogelbiologie.
Duivenmelkers, wetenschappers, bijna wonderdokters -ons dorp was een uniek geval apart.

De duiven sneller dan de roddels…

Balegem was ooit een dorp waar duiven sneller waren dan roddels, waar stilte in de herberg heilig was en waar een pendule meer waard kon zijn dan een auto.
En eerlijk? Dat waren schone tijden met vleugels.

HDK