DE STILLE REUS VAN BALEGEM HEEFT EEN DOUCHEMUTS OP ...
De Guillotinemolen : de stille reus met een plastic hoedje…
In ons dorp Balegem staat een stenen windmolen. Geen gewone molen, neen. Hij luistert naar de weinig geruststellende naam de Guillotinemolen.
Waarom die naam?
Wel… jaren geleden was er een té nieuwsgierige dorpsgenoot die van iets te dichtbij wilde zien hoe molenwieken werken. Hij kwam er niet levend vanaf. Sindsdien heeft de molen een reputatie waar zelfs de Franse Revolutie jaloers op zou zijn.
De Guillotinemolen heeft een lange en roemrijke geschiedenis, vol verhalen, legendes en dorpspraat. Hij zag oorlogen passeren, oogsten mislukken en slagers komen en gaan. Maar wat hij vooral zag, was… verwaarlozing.
Meer dan 30 jaar wachten, met een boompje erbij
De molen is eigendom van de gemeente. Dat is belangrijk om te weten, want dat betekent dat hij officieel van iedereen is -en dus al meer dan 30 jaar van niemand.
Na een mislukte restauratiepoging werd hij netjes aan zijn lot overgelaten. De natuur nam het beheer over: er groeit intussen zelfs een boompje op de stenen romp. Een primeur: de eerste ecologisch zelfbebossende molen van Vlaanderen.
Het enige wat recent nog gebeurde, was het aanbrengen van een stuk plastiek bovenop de koepel. Een soort regenjas. Of beter: een douchemuts. De molen staat er nu bij als een grootmoeder die zegt:
“’t Is nie schoon, maar ’t houdt mij droog.”
Plots: geld! Veel geld!
En toen gebeurde het ondenkbare. In 2023 besliste het toenmalige gemeentebestuur om 500.000 euro te voorzien voor restauratie. In 2024 kwam daar nog eens 200.000 euro bovenop. Tel daar Vlaamse en Provinciale subsidies bij en- hou u vast -we zitten plots aan 1 miljoen euro. Voor de Guillotinemolen moet dat gevoeld hebben als winnen in de Lotto, na 30 jaar geen bankkaart gehad te hebben.
Heel het dorp droomt mee
Iedere dorpsbewoner wil het:
de reus van het dorp opnieuw zien draaien.
Geen plastiek meer. Geen boompjes. Geen stilstand.
Maar wieken die weer majestueus door de lucht klieven -deze keer zonder slachtoffers, liefst.
Ook hogere overheden dromen mee. Erfgoed leeft. Papierwerk draait. Procedures malen (ironisch genoeg) trager dan de molen ooit deed, maar ze zijn bezig.
2026: het jaar van de wedergeboorte?
Wordt 2026 dan eindelijk het jaar waarin de Guillotinemolen zijn definitieve herstel krijgt?
Wordt hij opnieuw een werkende molen in plaats van een monument van goede bedoelingen?
Verdwijnt de plastiek en mag het boompje elders wortelen?
“’t Werd ook eens tijd, manne.”
Reacties