BIJ ONZE BUREN IN ZOTTEGEM : EEN DUIF OP HET HOOFD VAN EGMONT

“Een duif op het hoofd van EGMONT “

Het lijkt misschien banaal: een stadsduif op het hoofd van het standbeeld van Graaf Egmont. Maar toen ik het zag, bleef het beeld in mijn hoofd hangen. Egmont, de man die samen met Hoorn in 1568 onthoofd werd op bevel van de hertog van Alva, omdat hij durfde opkomen voor vrijheid en recht. En nu... rust er een duif op zijn hoofd.

Misschien wel om uit te rusten. Misschien als toevallige passant. Of misschien – laat ons het even romantisch bekijken – om een boodschap te brengen van bovenaf.

Ik vroeg me af: wat zou Egmont denken als hij vandaag wakker werd uit zijn bronzen rust? Als hij zou weten wat er de voorbije 450 jaar in Vlaanderen en daarbuiten is gebeurd?

Zou hij trots zijn op het feit dat we vandaag in een democratie leven, dat mensen in Vlaanderen vrijheid van meningsuiting hebben, kunnen stemmen, betogen, protesteren – net zoals hij daarvoor zijn leven gaf?

Of zou hij zich verbijten als hij hoorde over polarisatie, machtsmisbruik, bureaucratie, en mensen die vrijheid verwarren met onverschilligheid?

Zou hij blij zijn dat oorlogen zoals de Tachtigjarige Oorlog achter ons liggen, of zou hij zich afvragen waarom de wereld – ondanks alle technologie en vooruitgang – nog steeds geen echte vrede kent.

En de duif zij vliegt. Ze zoekt eten. Ze fladdert van dak naar standbeeld, van kerk naar vuilnisbak. Ze heeft geen last van politieke discussies of existentiële crises. Geen pensioenplan, geen belastingen, geen stemrecht – maar ook geen zorgen over de wereldwijde temperatuurstijging of artificiële intelligentie die haar job overneemt.

Misschien vraagt Egmont zich af … Leven we in vrede? In zekere zin wel – althans in onze regio. Maar elders woedt nog steeds oorlog. En zelfs in vredestijd kunnen mensen elkaar het leven zuur maken, via schermen en schermwoorden.Zijn we gezonder? Jazeker, we leven langer dan ooit.  Zijn we gelukkiger? We hebben alles binnen handbereik: informatie, reizen, comfort... En toch zijn burn-out, stress en eenzaamheid alomtegenwoordig. Misschien missen we het eenvoudig geluk van... op een standbeeld zitten en de wereld observeren zoals een duif dat doet.

Moraal van het verhaal… Misschien is het net dat moment van ogenschijnlijke banaliteit – een duif op het hoofd van Egmont – dat ons eraan herinnert hoe klein en groot we tegelijk zijn.

Dat we, ondanks al onze geschiedenis, vooruitgang, fouten en overwinningen, nog steeds zoekende zijn. Naar rust, naar zin, naar vrede – met onszelf en elkaar.

En wie weet… als Egmont het zou zien, zou hij misschien glimlachen. Niet omdat alles goed is, maar omdat we blijven proberen. Net als die duif.

En zo blijkt: zelfs een duif op een standbeeld kan een venster op de ziel zijn.