MOGEN JEUGDVERENIGINGEN NOG FUIVEN…?
Mogen jeugdverenigingen nog fuiven in Vlaanderen… of hebben we daar eerst een masterdiploma voor nodig?
Er was een tijd dat een fuif organiseren bestond uit drie dingen:
Een zaal vastleggen.
Een tap installeren.
Een dj bellen die “I Gotta Feeling” minstens drie keer wilde draaien.
Vandaag begin je best met een cursus “Administratie voor gevorderden”.
Wie een fuif wil organiseren, mag zich verwachten aan een spannend avontuur langs evenementenvergunningen, veiligheidsplannen, brandweerattesten, verzekeringen, securityfirma’s, Sabam, billijke vergoeding, geluidsmeters, registratiesystemen en waarschijnlijk binnenkort ook een attest “Correct Knipperen met Discobol”.
Sinds 2013 gelden er geluidsnormen. Vanaf 85 decibel wordt gehoorbescherming aangeraden. Vroeger was 85 decibel het volume van de dj tijdens de soundcheck. Nu is het een waarschuwing. Overschrijd je de norm? Sancties. Alsof de leiding stiekem een clandestiene technoparty runt in plaats van een fuif met lauwe pinten en frituursnacks.
En dan de sluitingsuren.
Vroeger stopte een fuif wanneer de zon opkwam of wanneer de laatste vrijwilliger letterlijk tegen de tap in slaap viel. 4 of 5 uur ’s morgens? Perfect normaal.
Vandaag? 2 of 3 uur. En hop, iedereen naar huis.
De dj is net warmgedraaid, de sfeer zit erin, iemand overweegt eindelijk zijn crush aan te spreken… Licht aan. Sluitingstijd. Ga rustig uiteen.
Fuiven die vroeger divers en legendarisch waren, zijn nu netjes gestandaardiseerd in de gemeentelijke fuifzaal. Het lijkt soms alsof ze geproduceerd worden volgens ISO-normen:
“Gefeliciteerd, uw evenement voldoet aan de Europese Richtlijn Matig Enthousiasme 2.3.”
En dan is er nog het veiligheidsdenken.
Incident? Nieuwe regel.
Klacht? Extra voorwaarde.
Gerucht? Nog een formulier.
Drugsproblematiek? Meer verantwoordelijkheid voor de 19-jarige hoofdleider die eigenlijk gewoon pedagogie studeert en een vat wil aansluiten zonder failliet te gaan.
Langzaam maar zeker is de fuif geen feestje meer, maar een groepswerk met aansprakelijkheidsverzekering.
Maar eerlijk: niemand ligt er wakker van.
De geluidsoverlast is onder controle.
Ouders vinden het misschien zelfs prima dat hun tieners niet thuiskomen om 6 uur ’s ochtends in dezelfde staat waarin zij vroeger thuiskwamen.
En de jeugd? Electoraal niet bepaald een machtsblok. Ze schrijven geen beleidsnota’s. Ze proberen gewoon hun examens te halen.
Beleidskeuzes over het nachtleven worden zelden afgerekend aan de stembus. Alle regels kwamen er met goede bedoelingen en ja, sommige dingen zijn écht verbeterd. Maar onderweg zijn we vergeten waarom die fuiven er waren: als vrije plek waar jongeren zichzelf konden zijn, een beetje te luid, een beetje te enthousiast, een beetje onhandig.
Vandaag zijn fuiven brave uitjes geworden, netjes begeleid onder het goedkeurende oog van “papa overheid”.
En dan kijken we verbaasd wanneer jongeren hun vrijheid online zoeken.
Misschien hebben ze daar voorlopig nog geen brandweerattest nodig.
Reacties