OOGSTSTOET MASSEMEN 2025 "DE VERTOLKING VAN HET HARDE BOERELEVEN"
OOGSTSTOET IN MASSEMEN – DE VIER SEIZOENEN EN TWEE LITERS BIER
Zondag 3 augustus was het weer zover in het landelijke Massemen (deelgemeente van Wetteren): de 65ste editie van de legendarische Oogststoet vond plaats in de wijk Kortenbos.
En ja, beste lezer, da’s géén tikfout. Ze doen dat daar al 65 jaar. Zo lang zelfs dat sommige deelnemers nog mee op de eerste kar zaten... als baby.
In Vlaanderen zijn stoeten even normaal als frieten op zondag, maar een oogststoet? Dat is van een ander kaliber. Massemen maakt er iets speciaal van: met paarden, klompen, reuzen en véél bier.
Hoogmis van het boerenleven
Het thema dit jaar was: De Vier Seizoenen. Geen Vivaldi, maar wel boerende Vlamingen die hun leven in lente, zomer, herfst en winter op praalwagens gooiden. Zonder filters. Zonder AI. Zonder airco.
De stoet begon in de lente met het zaaien. Vrolijke boerinnen gooiden zaden alsof het confetti was, terwijl de boeren ernaast klaagden over hun rug. Daarna volgde de zomer, met blinkende patatten, goudgele aren en een overdosis zonnebrand. In de herfst kwamen de oerdegelijke dorsmachines tevoorschijn. Je weet wel, die machines die meer lawaai maken dan een gemiddelde metalband.
En de winter? Die kwam met een zwartgeschilderde doodskar, rouwende familieleden (die verdacht vrolijk deden) en discussies over wie het meeste van nonkel Jef zijn spaargeld mocht hebben. Eén tante had haar rouwjurk al maanden op voorhand besteld. Timing is alles.
Bier, broden en opstandige jeugd
Een van de hoogtepunten – letterlijk én figuurlijk – was de “broodkar”: een eenmansvehikel met alle soorten broden die ooit gebakken zijn, inclusief een “65 jaar stoet”-speciale editie met bloem, gist en waarschijnlijk een vleugje nostalgie.
De dorpsschool had ook een praalwagen, waar de juf dapper probeerde les te geven aan een groep opstandige jongens die zouden liever achter de stoet lopen met een pint in de hand dan met een pen op de praalwagen….
Bier en dronkenschap… Grote oorglazen, dat zijn joekels van bierpotten met een oor eraan, en acteurs die hun rol als dorpszatte perfect speelden. Of waren ze gewoon dorpszat?
Kunst met klompen aan
Wat opviel, naast het gebrek aan elektrische steps en TikTok-dansjes, was de authenticiteit. Geen hypermoderne snufjes, geen luidsprekers met beats, maar wel blote voeten, houten klompen en paarden met meer haar dan de gemiddelde hipster. Alles werd met de hand gemaakt. Zelfs de ruzie over de erfenis was met de hand uitgevochten – al bleef het bij een stevige discussie en een dreigende vinger.
Immaterieel erfgoed... of gewoon erf-goed?
De lokale organisator pleitte nog maar eens voor erkenning als immaterieel erfgoed. “Als dat geen erfgoed is, weet ik het ook niet meer,” klonk het met een klomp vol overtuiging.
En gelijk heeft hij. Want wie 65 jaar lang, weer of geen weer, met paard, kar, klomp en pint een hele stoet op poten zet, verdient minstens een standbeeld. Of op zijn minst een frisse pint na afloop.
Voor wie het niet kon meemaken: geen zorgen. Volgend jaar weer. Zelfde plaats. Zelfde paarden. Nieuwe pinten met recuperatiesysteem.
Voor vele dorpsgenoten is de erkenning als "immaterieel erfgoed" slechts een kwestie van tijd...
Geniet van de fotoreeks: fotografie Herman De Knijf
https://fotografielamp.jalbum.net/OOGSTSTOET%20MASSEMEN%2065%20JAAR/
Reacties